tweede mening

TWEEDE ADVIES, TWEEDE MENING (SECOND OPINION)

Het is niet ongebruikelijk dat U graag een tweede mening vraagt na een advies van Uw tandarts of Uw geneesheer-specialist.

De arts die een tweede advies formuleert wordt geacht  een aantal regels in acht te nemen, zoals deze geformuleerd staan in de Code van de Geneeskundige Plichtenleer:

Code der Geneeskundige Plichtenleer: Afdeling I. Speciale onderzoekingen
Art. 142.

§ 1. Wanneer de gezondheidstoestand van de zieke een gespecialiseerd onderzoek of een bijzondere therapie vergt, moet de geneesheer de zieke, met diens goedkeuring, zonder nadelig verwijl naar een door hem terzake bevoegd geacht collega verwijzen. Hij moet zijn collega inlichten over alle nuttige nosologische en sociale gegevens.

§ 2. Teneinde de continuïteit van de verzorging te verzekeren, moet de consulent zo vlug mogelijk de door hem onderzochte of behandelde zieke naar zijn collega terugsturen en hem de uitslagen en gevolgtrekkingen van zijn onderzoekingen bezorgen.

Art. 143.

Wanneer een zieke uit eigen beweging een gespecialiseerd practicus raadpleegt, vergt het belang van de patiënt dat de specialist navraag doet naar de naam van de huisarts aan wie hij de resultaten en besluiten van zijn onderzoek kan bezorgen.

Afdeling II. Consult
Art. 144.

Een consult onder geneesheren kan worden voorgesteld hetzij door de behandelende geneesheer wanneer de toestand het vereist, hetzij door de zieke, zijn verwanten of zijn vertegenwoordigers. In beide gevallen stelt de behandelende geneesheer bevoegde collega's voor, maar hij moet rekening houden met de wensen van de zieke of van zijn vertegenwoordigers. Behoudens ernstige redenen, zal hij als consulent elke collega aanvaarden en zich daarbij in de eerste plaats door het welzijn van de zieke laten leiden.

Art. 145.

Wanneer de behandelende geneesheer meent de gekozen consulent niet te kunnen aanvaarden, mag hij zich terugtrekken zonder verplichting deze weigering te motiveren op voorwaarde dat de continuïteit van de verzorging verzekerd is.

Art. 146.

De behandelende geneesheer moet de consulent verwittigen en stelt met hem dag en uur van het consult vast.

Art. 147.

Nadat de behandelende geneesheer hem voorafgaandelijk en vertrouwelijk alle nuttige inlichtingen heeft verstrekt, ondervraagt en onderzoekt de consulent persoonlijk de zieke; na overleg met zijn collega, brengt hij vervolgens de zieke of zijn vertegenwoordigers op de hoogte van het resultaat van het consult in aanwezigheid van de behandelende geneesheer.

Art. 148.

De behandelende geneesheer en de consulent moeten tijdens of na het consult vermijden elkaar in de geest van de zieke of van zijn omgeving schade te berokkenen.

Art. 149.

Bij meningsverschil tussen consulent en behandelende geneesheer, mag laatstgenoemde een andere consulent voorstellen; indien dit voorstel niet wordt aanvaard en het advies van de consulent de bovenhand haalt, mag de geneesheer van zijn opdracht afzien op voorwaarde dat de continuïteit van de verzorging verzekerd is.

In Nederland is het inwinnen van een tweede advies (ook second opinion genoemd) aan zéér strikte regels onderworpen. Niet alleen de zorgverlener is gehouden door een aantal plichten, ook de patiënt is gebonden de juiste informatie aan te reiken.

EditorImage_144_geneesksymbolen.jpg

Richtlijnen bij een tweede mening

1. Patiënten hebben het recht voor een bepaald probleem, bepaalde klacht of
aandoening en/of de in verband hiermee voorgestelde behandeling eenmaal een
door de zorgverzekeraar te vergoeden tweede mening te krijgen

2. Een derde en volgende mening wordt slechts bij hoge uitzondering door een
hulpverlener gegeven en wordt slechts in uitzonderingsgevallen door de
zorgverzekeraar vergoed

3. De eerste meninggever is verplicht een verzoek tot een tweede mening, te geven
door een andere hulpverlener, in overweging te nemen

4. De patiënt is verplicht ingeval hij/zij een tweede mening laat geven, degene die dit
zal doen vooraf te informeren over het feit dat het een consult voor een tweede
mening betreft

5. De tweede meninggever kan zowel binnen als buiten de maatschap of ziekenhuis
waarbinnen de eerste meninggever werkt werkzaam zijn

6. De patiënt kiest de gever van de tweede mening, bij voorkeur in overleg met - naar
de keuze van de patiënt - de huis(tand-)arts of de gever van de tweede mening

7. De keuzemogelijkheden van de patiënt voor de gever van de tweede mening zijn
gelijk aan de keuzemogelijkheden zoals de zorgverzekeraar die bij een reguliere
verwijzing hanteert

8. Degene die de tweede mening heeft gegeven verwijst de patiënt in principe terug
naar de gever van de eerste mening

9. Alle patiënteninformatie van belang voor de vraagstelling in relatie tot de tweede
mening wordt door de gever van de eerste mening tijdig aan de gever van de
tweede mening ter beschikking gesteld oet binnen een redelijke termijn gegeven
kunnen worden

11. Conclusies van de gever van de tweede mening wordt bij voorkeur binnen vier
weken verzonden naar de gever van de eerste mening

12. Indien er bij de patiënt ontevredenheid bestaat over de procedure van de tweede
mening, kan de patiënt een klacht indienen bij een daartoe bevoegde instantie

13. De huisarts en/of tandarts dienen geïnformeerd te zijn als een patiënt door een
gever van de eerste mening aan een collega voor een tweede mening zal worden
voorgesteld en dienen de relevante informatie hieromtrent te ontvangen.

Een recente evolutie die inzake second opinion 'revolutionair' lijkt is om het dossier van de patiënt te laten bestuderen door geneesheren in het buitenland en dit via electronische verbindingen zoals e-mail of internet. In het bijzonder de zorgverzekeraars zijn hierin geïnteresseerd om te weten of een patiënt in een bepaalde risicogroep valt. Het gaat hierbij zeker niet alleen over kwaliteitsoverwegingen, maar ook  kostprijs-overwegingen spelen bij de zorgverzekeraars een niet te miskennen rol. Vandaar dat de Nationale Raad van de Orde der Geneesheren een bindend advies formuleerde op 15.12.2001:

"    Dienstverlening "second opinion" aangeboden door een verzekeringsmaatschappij
De Nationale Raad besprak in zijn vergadering van 15.12.2001 hem voor advies voorlegde dossier in verband met het voorstel van DKV International om haar verzekerden een "second opinion" dienstverlening aan te bieden.   Deze verzekeringsmaatschappij verzoekt met haar mee te werken om te verkrijgen dat de artsen-practici instemmen met het voorstel en om bij te dragen tot een betere arts-patiëntrelatie, wat een van haar doelstellingen is.
Het vragen van een tweede mening behoort al lang tot de mogelijkheden waarover een behandelend arts beschikt om een diagnose te bevestigen en een zowel aangepaste als efficiënte behandeling te vinden. Meestal  gebeurt dit rechtstreeks door contacten tussen artsen, maar het kan ook onrechtstreeks gebeuren door verwijzing van de patiënt naar een collega, ofwel op initiatief van de arts, ofwel op voorstel van de patiënt.
Het voorstel van DKV is gebaseerd op het consulteren van een dienst die gevestigd is in de USA en waarbij de deskundigen hun advies verstrekken op basis van een onderzoek van het dossier. De Nationale Raad heeft altijd de nadruk gelegd op het belang van een ontmoeting tussen de arts en de patiënt; alleen zo kunnen de anamnese en het klinisch onderzoek die onontbeerlijk zijn voor het vaststellen van een diagnose verwezenlijkt worden en kan de dialoog die het vertrouwenscontract bezegelt tot stand komen. De Nationale Raad is dan ook uiterst terughoudend gezien het ontbreken van dit contact en meent dat de waarde van het in dit soort van expertise verstrekte advies zeer relatief zal zijn.
Voorts vraagt de Nationale Raad zich af of er geen sprake zou kunnen zijn van discriminatie wanneer de verzekeraar en zijn adviserend arts optreden volgens criteria die alleen gekend zijn door hen en de toegang tot deze dienst voorbehouden aan bepaalde categorieën van aandoeningen, waardoor de gelijkheid van kansen ten aanzien van een ziekte in het gedrang komt.
Bovendien houdt het voorstel volgens de Nationale Raad een niet-geringe bedreiging in voor de vertrouwelijkheid van de inhoud van het medisch dossier van de patiënt, dat hem in principe volledig overhandigd moet worden voor mededeling aan de adviserend arts van de verzekering. De waarborgen ter zake lijken de Nationale Raad te onzeker.  De eventuele weigering van de behandelend arts bepaalde gegevens mede te delen uit vertrouwelijkheidsoverwegingen zou de deskundige kunnen beletten een objectief advies te verstrekken.
Tot slot zou de therapeutische vrijheid van de behandelend arts in conflict kunnen zijn met de mening van de deskundige, wiens advies geen rekening kan houden met belangrijke factoren zoals de betekenis die de patiënt zelf geeft aan het begrip levenskwaliteit en de doelstellingen die nagestreefd worden bij de therapeutische keuzen.
Om deze verschillende redenen meent de Nationale Raad dat het onmogelijk is met DKV International samen te werken aangaande de twee voorgestelde doelstellingen. "

Los van deze plichten, kan men zich de vraag stellen hoe het komt dat twee geneesheren, vaak met éénzelfde opleiding toch twee meningen hebben over blijkbaar éénzelfde klacht van de patiënt.


DEUXIEME AVIS (SECOND OPINION)


Il n'est pas inhabituel que vous demandiez une deuxième opinion après l'avis de votre dentiste ou de votre médecin-spécialiste.
Le médecin qui formule un second avis est prié de tenir compte de certaines règles qui sont formulées dans le Code de Déontologie Médicale:


Code de Déontologie Médicale: Section I. Examens spéciaux
Art. 142.
§ 1. Lorsque l'état du malade nécessite des examens spécialisés ou une thérapeutique spéciale, le médecin doit, avec l'accord du malade, confier celui-ci, sans retard préjudiciable, à un des confrères qu'il estime compétent en l'espèce. Il doit mettre ce confrère au courant de toutes données nosologiques et sociales utiles.
§ 2. Afin d'assurer la continuité des soins, le consultant renvoie dès que possible, au confrère, le malade examiné ou traité et fait parvenir à ce confrère les résultats et conclusions de ses examens.
Art. 143.
L'intérêt du patient impose, lorsqu'une personne reconnue malade a spontanément consulté un praticien de la médecine spécialisée, que celui-ci s'informe du nom du médecin de famille auquel il puisse faire parvenir les résultats et conclusions de son examen.
Section II. Consultation
Art. 144.
Toute consultation entre médecins peut être proposée soit par le médecin traitant, lorsque les circonstances l'exigent, soit par le malade, ses proches ou des représentants. Dans les deux cas, le médecin traitant propose des confrères qualifiés, mais doit tenir compte des désirs du malade ou de ses représentants. Il acceptera, sauf raison sérieuse, de rencontrer tout confrère en consultation en s'inspirant avant tout de l'intérêt du malade.
Art. 145.
Le médecin traitant, qui croit ne pouvoir se rallier au choix formulé, peut se retirer sans devoir donner les raisons de son refus mais à condition que la continuité des soins soit assurée.
Art. 146.
Il appartient au médecin traitant de prévenir le consultant et de fixer avec celui-ci le jour et l'heure de la consultation.
Art. 147.
Après avoir reçu préalablement et confidentiellement du médecin traitant tous les renseignements utiles, le consultant interrogera et examinera personnellement le malade; après en avoir délibéré avec son confrère, il communiquera le résultat de la consultation au malade ou à ses représentants en présence du médecin traitant.
Art. 148.
Le médecin traitant et le médecin consultant ont le devoir d'éviter au cours ou à la suite d'une consultation, de se nuire dans l'esprit du malade ou de son entourage.
Art. 149.
En cas de divergence de vues entre médecin consultant et médecin traitant, ce dernier est en droit de proposer un autre consultant; si la proposition n'est pas agréée et que l'avis du consultant prévaut, le médecin traitant peut se dégager de sa mission, à condition que la continuité des soins soit assurée.


Aux Pays-Bas, pendre un deuxième avis (également nommé second opinion) est régi par des règles très strictes. Non seulement le prestataire de soin est tenu à certaines obligations, mais le patient également est tenu de tendre vers la bonne information.  Directives lors d'un deuxième avis

    1. Les patients ont le droit pour un problème donné, une plainte ou en ce qui concerne le traitement proposé de prendre un second avis qui sera remboursé par la sécurité sociale.

    2. A partir d'un troisième avis et plus, celui-ci  ne sera que très rarement consenti par un praticien. Dans ces cas exceptionnels, il se peut également qu'il soit remboursé par la sécurité sociale.

    3. Le premier praticien est prié de tenir compte de l'avis du second

    4. Le patient qui se fait donner un second avis est prié d'en avertir le deuxième praticien consulté et de l'informer qu'il s'agit bien d'une seconde opinion

    5. Le deuxième praticien peut ou pas travailler au même endroit que le premier praticien

    6. Le patient choisi lui-même – de préférence en concertation avec le praticien traitant, celui qui lui donnera la seconde opinion

    7. Les choix du patient pour consulter le praticien d'un second avis sont égales aux choix que donne l'assurance maladie dans le cas où il s'agit d'une consultation régulière

    8. En principe, le praticien consulté en deuxième avis renverra le patient au premier praticien

    9. Toutes les informations concernant le patient afin de pouvoir donner un second avis, devront être transmises en temps utile  par le premier praticien au praticien du second avis afin que celui-ci puisse donner son avis dans un délai raisonnable

    10. Les conclusions du second praticien devront de préférence être envoyées au premier praticien dans un délai de quatre semaines

    11. Si le patient est mécontent de la procédure de la seconde opinion, il peut introduire une plainte auprès des instances compétentes

    12. Le généraliste et/ou le dentiste doivent être informés du fait que le patient d'un praticien d'un premier avis sera présenté à un praticien pour un second avis et doivent recevoir les informations relevantes les concernant 

Une récente évolution en ce qui concerne la seconde opinion et qui semble 'révolutionnaire' est de faire examiner le dossier du patient par un médecin à l'étranger via des liaisons électroniques tels que e-mail ou internet. L'assurance maladie est particulièrement intéressée par cette pratique afin de déterminer dans quel groupe de risque se situe le patient. Il s'agit ici non seulement d'une prise en considération qualitative mais également d'une prise en considération du coût ; le coût jouant un rôle primordial pour l'assurance maladie. C'est pourquoi le Conseil National de l'Ordre des Médecins a formulé le 15.12.2001 un conseil impératif :

"    Service de seconde opinion offert par une assurance
En sa séance du 15 décembre 2001, le Conseil national a examiné le dossier lui transmis pour avis et qui contient le projet de D.K.V. International de présenter à ses assurés un service de « second opinion ».
Cette compagnie d'assurance invite à collaborer pour obtenir l'adhésion des médecins praticiens à ce projet ainsi que pour contribuer à l'amélioration de la relation médecin-malade qui est un de ses objectifs.
La quête d'une seconde opinion fait, de longue date, partie des possibilités dont dispose un médecin traitant pour confirmer un diagnostic et rechercher une thérapeutique adaptée autant qu'efficace.  Elle est le plus souvent directe par contacts pris entre médecins ; elle peut également se rechercher de manière indirecte par l'adresse du patient à la consultation d'un confrère, soit d'initiative de la part du médecin, soit sur proposition du patient. 
Le projet de la D.K.V. est basé sur la consultation d'un service localisé aux U.S.A. et dont les experts émettent leur avis sur étude de dossiers.  Le Conseil national a toujours insisté sur l'importance de la rencontre entre le médecin et le patient; elle seule permet les indispensables anamnèse et examen clinique pour élaborer un diagnostic et le dialogue qui scellera le contrat de confiance.  Dès lors, le Conseil national exprime ses plus extrêmes réserves en l'absence de ce contact et considère que l'avis émis dans ce type d'expertise aura valeur très relative.
Par ailleurs, le Conseil national s'interroge à propos d'une discrimination qui pourrait s'opérer à l'intervention de l'assureur et de son médecin-conseil suivant des critères connus d'eux seuls, et qui réservera l'accès de ce service à certaines catégories d'affections, compromettant ainsi l'égalité des chances face à la maladie.
Il semble aussi au Conseil national qu'une menace non négligeable pèse sur la confidentialité du contenu du dossier médical du patient dont l'entièreté doit en principe lui être transmise pour communication au médecin- conseil de l'assurance.  Les garanties à ce sujet, lui semblent trop aléatoires.
L'éventuel refus du médecin traitant de communiquer certaines données pour des motifs de confidentialité pourrait empêcher l'expert de rendre un avis objectif.
Enfin, la liberté thérapeutique du médecin traitant pourra se voir confrontée à l'opinion de l'expert dont l'avis ne saurait tenir compte de facteurs importants que sont les sens de la qualité de vie propre au patient et les objectifs qu'il poursuit dans ses choix thérapeutiques.
Pour ces diverses raisons, le Conseil national estime irréalisable une collaboration avec la D.K.V. International pour atteindre les deux objectifs qu'elle a proposés. "
 


Het stellen van een diagnose is niet altijd een makkelijk proces. Klachten kunnen niet altijd in een gekend denkkader gesitueerd worden. Vaak zal de arts dan werken met "mogelijke diagnoses", ook wel differentiële diagnose genoemd. Dit betekent concreet dat een bepaald klachtenpatroon in één of méérdere ziektebeelden kan passen.

Dit geldt ook voor de operatieve behandelingen.  Eénzelfde ziektebeeld, klacht of probleem kan vaak op verschillende wijzen benaderd worden. Dit hangt niet alléén van de voorkeur van de geneesheer af (geneesheer-gebonden factoren: opleiding, ervaring, geloof, inschatting van risico, interesse voor specifieke pathologie), maar ook van patiënt gebonden factoren (leeftijd, algemene toestand, belang van kostprijs, inschatting van risico).

Daarnaast verloopt er vaak tijd tussen het eerste en het tweede consult, zodat het ziektebeeld intussen geëvoleerd kan zijn. Ook is het niet onmogelijk dat de patiënt aanvoelt dat er niets veranderd is, maar dat ten aanzien van de tweede arts toch een heel andere beschrijving van het klachtenpatroon geformuleerd wordt.

Vanuit deze achtergrond dient men te verstaan dat méérdere geneesheren over éénzelfde patiëntenprobleem een andere visie zullen hebben.

Dit kan het best geïllustreerd worden aan de hand van een voorbeeld.

EditorImage_144_secondopinion.jpg

Op deze afbeelding zult U zien dat er twee definitieve tanden ontbreken en dat de 4 wijsheidstanden in het kaakbeen aanwezig zijn. De probleemsituaties in de rechter en linker onderkaak worden afgebeeld op de tekening met een rode pijl.

EditorImage_144_secondopinion.jpg

De problematiek van deze patiënt, een jongen van bijna 16 jaar oud, bestaat uit een afwezig zijn van de definitieve tweede premolaren. De melktanden zijn niet geresorbeerd op die plaats en hebben nog stevige wortels en zijn goed in de kaak verankerd.  De patiënt heeft een uitstekende mondhygiëne en vertoont géén enkel gaatje, ook niet ter hoogte van de melktanden die persisteren. Zélf heeft de patiënt géén klachten.

Wat moet er nu als oplossing aangeboden worden? De ouders zijn verward, want zij hebben hierover drie geneesheer-specialisten en/of tandheelkundigen bezocht en ieder geeft een ander advies. Zij vragen zich af hoe dit mogelijk is. Toch is dit een typische medische situatie waarbij inderdaad differentiële opties mogelijk zijn. Hoewel één optie andere voor-en nadelen heeft als een andere optie, blijft het een gegeven dat men éénzelfde probleem op verschillende wijzen kan benaderen. Het is voor de patiënt niet steeds duidelijk dat dit een volstrekt normale situatie is, waarbij de aangeboden optie een inschatting is van de voor- en nadelen van een type behandeling die daarenboven moet gesitueerd worden tegenover de leeftijd en draagkracht van de patiënt.

Bij bovenvermelde patiënt werden diverse behandelingsopties aangereikt tijdens een "second" en "third" opinion. Louter bij wijze van voorbeeld worden de verschillende behandelingsopties opgesomd die tijdens de verschillende gesprekken aan bod kwamen:
  1. Niets doen
  2. Enkel wijsheidstanden verwijderen en verder de patiënt opvolgen
  3. Enkel de 85,75 opbouwen tot een functioneel contact ontstaat met de antagonisten om egressie van de antagonisten te vermijden en om te vermijden dat de buurelementen zouden kippen naar de melkelementen toe.
  4. Extractie 85, 75 en autotransplantatie van 48 naar 85 en 38 naar 75, gesteld dat dit technisch mogelijk zou zijn en onder de bedenking dat de prognose van het autotransplantaat beter zou zijn dan van de 85 en 75
  5. Extractie 85,75 zodra deze radiologische tekens geven van ankylose met locale open beet en plaatsen van 2 solitaire implantaten op 18-jarige leeftijd
  6. Extractie 85,75 op 18 jaar en plaatsen van 2 solitaire implantaten op 18-jarige leeftijd
Voor ieder van deze opties bestaan voor- en nadelen. Het is binnen de arts-patiëntenrelatie van belang om de voor- en nadelen van iedere optie af te wegen. Een second opinion die een ander "resultaat" geeft als de "first" opinion betekent niet automatisch dat de eerste opinie onjuist of minderwaardig zou zijn. Wél kan het zijn dat een geneesheer-specialist in de stomatologie die tevens een diploma tandheelkunde heeft, vanuit zijn specialisatie méér inzicht heeft in de prognose en waarde van bepaalde behandelingsalternatieven waarin sprake is van een chirurgische benadering van het probleem.


En ne tenant pas compte de ces obligations, on peut se poser la question comment il se fait que deux médecins ayant eu la même formation n'ont pas la même opinion quant à une même plainte du patient.

EditorImage_144_secondopinion.jpg

Etablir un diagnostic n'est pas toujours un procédé facile. Des plaintes ne peuvent pas toujours être situées dans une même lignée. Le médecin travaillera alors avec des  "diagnostics possibles", nommé également diagnostic différentiel. Cela signifie concrètement que certaines plaintes peuvent se situer dans une ou plusieurs images de maladies.
C'est également valable pour les traitement par chirurgie. Une même image de maladie, plainte ou problème peut être approché de différentes manières. Cela ne dépend pas uniquement de la préférence du médecin (facteurs dépendant du médecin : formation, expérience, croyance, évaluation du risque, intérêt pour un pathologie spécifique), mais également des facteurs liés au patient (âge, situation générale, intérêt du coût, évaluation du risque).
En outre il se passe parfois du temps entre la première et la deuxième consultation, l'image de la maladie peut entre-temps avoir évoluée. Il n'est pas impossible qu'il semble au patient que rien n'ait évolué, mais qu'au regard du second médecin il donne une toute autre description du motif des plaintes.
Il est donc aisément compréhensible que plusieurs médecins auront au sujet d'un même problème de patient des avis différents.
Le mieux est de vous l'illustrer au moyen d'un exemple.

EditorImage_144_secondopinion.jpg


 
Sur cette illustration, vous voyez qu'il manque deux dents définitives et que les 4 dents de sagesse sont présentes dans la mâchoire (maxillaire). Le problème se situe au niveau de la mâchoire inférieure droite et gauche représenté par une flèche rouge sur l'image.
 
La problématique de ce patient, un garçon de presque 16 ans, consiste en l'absence  des deuxièmes prémolaires définitives. Les dents de lait ne sont pas résorbées à cet endroit et ont encore des racines substantielles qui sont encore bien encrées dans la mâchoire. Le patient a une hygiène buccale impeccable et ne présente aucune carie même au sein des dents de lait qui persistent. Le patient lui-même n'a aucune plainte.
Que faut-il proposer comme solution? Les parents sont confus car ils ont déjà consulté trois médecins spécialistes et/ou dentistes et chacun leur donne un avis différent. Ils se demandent comment cela est possible. Pourtant il s'agit d'une situation médicale typique où différentes options sont en effet possibles. Quoiqu'une option ait d'autres pour ou contre inconvénients qu'une autre option, il est certain que l'on peut approcher un même problème de différentes façons. Ce n'est pas évident pour le patient qu'il s'agit ici d'une situation normale, où l'option proposée est une évaluation des pour et des contre d'un type de traitement qui doit encore être situé en fonction de l'âge et des possibilités du patient.


Chez le patient ci-dessus différentes options de traitement ont été évoquées lors d'un "second" et d'un "third" opinion. Sur base de cet exemple les différentes options de traitement approchées lors des différents entretiens ont été énumérées:
1. Ne rien faire
2. Enlever uniquement les dents de sagesse et ensuite suivre le patient
3. Uniquement construire un contact fonctionnel de 85,75 avec les antagonistes afin d'éviter que les éléments voisins ne transgressent vers les dents de lait.
4. Extraction 85, 75 et autogreffe de la 48 vers la 85 et de la 38 vers la 75, en tenant compte que se soit réalisable techniquement sous réserve que le pronostic de l'autogreffe soit meilleur que celui de 85 et 75
5. Extraction 85,75 dès qu'elles donnent à la radio des signes d'ankylose avec morsure locale ouverte et placement de 2 implants solitaires à l'âge de 18 ans
6. Extraction 85,75 à 18 ans et placement de 2 implants solitaires à l'âge de 18 ans
Pour chacune de ces options il existe du pour et du contre. Il est important au sein de la relation entre le médecin et le patient de peser le pour et le contre de chaque option. Une seconde opinion qui donne un autre  "résultat" ne signifie pas nécessairement que la "first" opinion est erronée ou moins valable. Naturellement un médecin spécialiste en stomatologie qui a aussi un diplôme de dentiste peut de par sa spécialité, avoir un meilleur point de vue du pronostic et de la valeur de certaines alternatives de manipulation où il est question d'une approche chirurgicale du problème.